‘Verenigen van mensen rond wie je bent.’
“Where there is sorrow, there is holy ground.” Met woorden van Francis Weller openden we onze bijeenkomst van de leidergroep. Wat gebeurt er als leiders ruimte maken voor verdriet — en wat levert lichtheid in het zware op?
Vroeger was het ‘zo is zo en niet anders’,
Leiderschap als de wonderbaarlijke uitkomst van een collectieve inspanning. Casa 19 was te gast bij woonzorgnetwerk BEN en beleefde een bijzonder inspirerende avond.
Casa 19, community of practice voor leiders
Op 13 november 2025 vierde Casa 19 in het Scoutshuis te Antwerpen niet alleen haar driejarig bestaan, maar maakte vooral de krachtige overtuiging tastbaar: leiderschap is gedeeld, geworteld in wederkerigheid, en maakt werk van wat nodig is.
“Reik uit, om jullie werking, ideëen te verspreiden… Name it!” (Charlotte)
Zoals Lisa Doeland ons leerde, betekent het woord ‘Apocalyps’ onthulling. ‘Het einde’ is geen gebeurtenis, maar een proces waarin de ontsporingen ontmaskeren wat al lang fout aan het lopen is en duidelijker maken hoe het niet verder zal en kan gaan.
‘Het parcours van de Molenbeek Rebels: een goede casus voor de jeugdwerkers van morgen’
De oudste deelnemer was 75 en de jongste 20. Twee moeders en dochters, een vader en een zoon. Deelnemers uit industrie, sociaal werk, hogescholen, coaching, politie, zorg, sport… Studenten, professionals, algemeen directeurs, leidinggevenden.
Brief aan Jesse. Leiderschap van het kleine gebaar
Gedeeld leiderschap in onderwijs en organisaties: hoe dagelijkse interacties, veerkracht en psychologische veiligheid collectieve verantwoordelijkheid versterken.
Casa 19 in de Gentse Kunsthal: ‘een prikkelend creatief universum waar alles mogelijk lijkt’
“Is er iemand die de catering op zich wil nemen?” Met die vraag kreeg mijn bijdrage voor donderdag 20 juni ineens een heel concrete vorm, hoewel ik geen ervaring heb met het organiseren van catering voor een event als dit….
19
Het Friese Franeker. Daar groeide ik op. Ons-kent-ons, rustiek, een hele fijne plek maar voor mij destijds ook een soort benauwend gevoel. Die van een ‘One street town’ zoals de Terschellinger troubadour Hessel het ooit bezong. Mijn middelbare schooldiploma was een springplank naar persoonlijke vrijheid. Ik was 18 jaar oud, ‘meerderjarig’ en verhuisde. In Groningen ging ik op kamers en begon met mijn studie. Een aansprekende plek van wetenschap en mogelijkheden. Er ging een wereld voor me open. Als ‘freshman’ voelde ik me eerst euforisch. Tuurlijk, het was allemaal nieuw en spannend maar het avontuurlijke gevoel overheerste. Ik was maximaal met mezelf bezig en leefde allen maar in het hier & nu.
“Binnen enkele jaren spenderen we dagelijks enkele uren in de metaverse.”
Het was een enthousiast weerzien, met Mario Fleurinck in zijn nieuwe habitat Kletz en NOIND. We leerden elkaar kennen tijdens de jurering van JCI’s ‘Jonge ondernemer van het jaar’ in 2012. Hij was toen succesvol CEO van Melotte en ook boegbeeld van de hippe 3D-printtechologie. En ook een beetje luis in de pels van politici en ondernemers met uitspraken als ‘veel ondernemers zijn hooguit nog onderhoudstechnici’. Of in leiderschapstermen: veel leidinggevenden zijn hooguit nog bureaucraten/conciërges. Een innovator pur sang.
‘Ik kwam een beetje alleen en onzeker binnen.’ (Ilse)
Zo is het voor de meeste deelnemers aan een Samen in Leiderschap. Niet helemaal duidelijk wat er precies gaat gebeuren, met wie, waarom. Een zeker openheid die ongemakkelijk maakt. ‘Een verrassende uitnodiging’ (Dirk)