‘Vroeger was het ‘zo is zo, en niet anders’, aldus Marie Madeleine, bewoonster van WZC Deken Darras. Samen met woonzorgnetwerk BEN ontvingen ze Casa 19 voor een ‘De leider. Dat zijn wij’ avond. En hoe het dan nu is, daar kwamen veel voorbeelden van:
- ‘We kregen carte blanche om de cleane gang in te richten. Nu is het een ‘goed gevoel’ straat geworden, met schilderijen, reis-souvenirs, tekeningen van de bewoners. De straat is nu officieel ingehuldigd’
- ‘Roger is altijd om 4 uur wakker en wil de dag beginnen. Vroeger moest hij in zijn bed blijven. Nu helpt hij de koffie klaarmaken. Iedereen blij.’
- ‘Een verpleegkundige decoreert graag. Ze heeft nu die rol gekregen als verantwoordelijke versiering van het woonzorgcentrum.’
- ‘Ik heb in de bewonersraad voorgesteld om deurhangers te maken, waarop staat waar we zijn, of ook dat we niet gestoord willen worden. Zo loopt niet iedereen meer zomaar onze kamer binnen.’
- ‘Er zijn nu ook dagen waarop we samen koken en samen eten.’
- ‘Brood op de plank. De ontbijtbordjes komen nu niet meer kant en klaar op tafel. Er is niet meer een kar die stipt om 8u de ontbijtbordjes rondbrengt.’
- ‘De poetsman zit ook in het palliatieve zorgteam. Hij komt af en toe een klapke doen met mij.’
Jaak, trotse man met spitse humor en stralende Marie Madeleine toonden de relatiegerichte zorg waar BEN en Deken Darras, samen met 8 andere woonzorgcentra, het ambassadeurschap voor opnemen in de sector met steun van de Koning Boudewijnstichting en begeleid door Casa 19.
Het recept? ‘Een stevig kompas en daar aan vasthouden’, ‘veel coachen, bevestiging geven’, ‘teams die autonomie krijgen en werken op basis van rollen, niet op basis van functies’, ‘ook de bewoners zelf en hun familie uitleggen dat eigenaarschap centraal staat’, ‘inspraakorganen’, ‘het belang van de momenten samen, leven en werk samen meemaken, zoals de opening van die ‘goed-gevoel-straat’, aldus directeurs Renaat Lemey van BEN en Ellen Goethals van Deken Darras. ‘En het is met vallen en opstaan, het gaat niet vanzelf’.
Over Casa 19, gedeeld leiderschap en het hoe en waarom moesten we niet veel vertellen. Als je het ziet begrijp je het… ‘Wanneer kan ik hier komen wonen?’, vroeg een deelnemer. Hij vertolkte het gevoel van iedereen dat het goed leven, wonen en werken is in BEN.
Toen we er ruim op tijd toekwamen om de zaal klaar te zetten ‘wemelde’ het centrum van leven. In een zaal werden spelletjes en puzzels klaar gezet om te ontlenen aan mensen uit de buurt. In het ruime, lichte cafetaria werden de jarigen van de maand gevierd. Het duurde geen 10 minuten of we waren aan de klap met bewoners. In nog een andere zaal waren mensen druk aan het overleggen. Tegen de muren tientallen affiches van activiteiten. We passeerden een intieme gebedsruimte, we zagen een troostplek in het park… Het was tastbaar hoe de interne dynamische organisatie met teams en rollen BEN niet alleen intern toelaat om het volle leven toe te laten, maar ook om in Ardooie centrum te zijn van en voor allerlei verenigingen, activiteiten, initiatieven.
Een greep uit de reacties nadien van deelnemers: ‘de plek waar professionaliteit en persoonlijkheid één worden’ (Sascha), ‘in een wereld vol roepers en modellen was dit een warme inspirerende verademing’ (Tamar), ‘ontroerend mooi, ontroerend deugddoend’ (Dora), ‘heel nederig en o zo professioneel’ (Lynn), ‘vanuit een commerciële functie opvallend om te zien hoe gelijklopend de zaken zijn met een woonzorgcentrum’ (Pascal), ‘vervuld met warmte en herkenning’ (Annick), ‘vooral dankbaar deelgenoot geweest te zijn. Heel inspirerend’ (Henk).
Wat een avond, door het werk van velen. Of met de woorden van Jaak: “Pas wanneer mensen zich gezien en gehoord voelen ontstaat er verbinding en enthousiasme, aldus Dom Bernardus Peeters, generaal abt van de trappisten.”
Marie Madeleine liet ons een berichtje na: ‘Er is veel interesse! Nog veel geduld en inzet. Alles komt in orde.’
Amai.
