Casa 19 is een huis met verschillende kamers en evolueert met het werk en het geloof van haar bewoners. Soms is er veel leven in huis, soms weinig. Deze week maken we het stil. Maandag bereikte ons het nieuws dat Judith, na een hersenbloeding en drie weken op intensieve zorgen, overleden is.
Judith was er van in het begin bij. We kenden haar van haar werk bij Antwerp Management School en Sioo als marketing professional. Ze viel op door haar Hollandse nuchterheid, directe vragen, oprechte nieuwsgierigheid en rake content marketing die het verschil maakte, bijvoorbeeld de podcastreeks ‘leiderschap is overal’.
Ze onderbrak haar loopbaan bij SIOO, ging een hele tijd op reis en ging daarna de zoektocht aan naar nieuw professioneel geluk. Het was in die periode dat ik ontdekte dat ze al een tijdje een buurvrouw was, twee huizen verder, op een woonerf, in die moeilijke buurt Seefhoek in Antwerpen. Casa 19 was toen nog meer idee dan realiteit.
We spraken af en toe af, in de Viggo’s op het Coninckplein, haar lievelingsplek voor een latte. We deelden ons wel en wee over het wonen in de Seefhoek, datingapps, professionele twijfels, gezondheidsperikelen, familiaal gedoe en de toestand van de wereld. Ze kon om met de ingewikkelde dingen in het leven.
En ze hielp Casa 19 mee op de kaart zetten, met nieuwsbrieven, reportages en portrettering van huisbewoners. Ze was een bron van kracht, een van die mensen die in het belang en de waarde van Casa 19 geloofde. Haar inbreng in Casa 19 werd beperkt door de tijd en ruimte die ze kon maken. En toch hoorde ze er helemaal bij. Iedere Casa 19 bewoner was blij als ze opdaagde, had deugd van contact met haar.
Ons laatste gesprek, halfweg januari, ging erover dat ze haar rol bij Casa 19 niet langer kon opnemen, nu ze voltijds werk gevonden had bij de Provinciale Zeeuwse Courant. Ze bleef wel bewoner. Uiteraard. Het gesprek ging opnieuw alle kanten uit. Het was een mooi, lang gesprek. We wandelden samen terug van de Viggo’s naar de Lange Zavelstraat, naar haar volgende afspraak met een vriendin. De zon scheen.
En dan plots dat telefoontje. Geen volgend gesprek meer, instant een gevoel van verweesdheid. Een leegte voor de Casa 19 bewoners, in mijn buurt. Veel leven dat niet meer geleefd kan worden. Veel verhaallijnen die nog niet af waren. Ze leefde voluit, betekende veel voor veel mensen. We waren een van de wat verdere satellieten in haar leven en toch ervaren we leegte. We leven mee met allen die haar nabij waren.
Koen
